ابن جوزى در كتابهايش بسيارى از مقالات وعظ او را نقل كرده است . از جمله گفته است : روزى از او شنيدم كه مىگفت حزمة حزن خير من اعدال اعمال ؛ « هرگاه كسى از راه اندوهناكى هوشيار گردد بهتر از آن است كه كارهايش را طبق رويهء معينى به انجام برساند » . باز گويد : از آنجا كه واعظ غزنوى شيعه بود مورد اتهام گروهى از عامه قرار گرفته بود و به همين مناسبت وى را از وعظ بازمىداشتند ليكن طولى نكشيد به وى اجازه دادند و سلطان مسعود در اعظام او مىكوشيد و به مجلس اندرزش حضور پيدا مىكرد . چون سلطان مسعود درگذشت مخالفان به اهانت و آزار او پرداختند و در همان ايام بيمار شد و در ماه محرم سال 548 هجرى درگذشت ، و در رباطى كه مأواى او بود مدفون گرديد « * » . سيد زين الدّين على حسينى وى از بزرگان سادات دانشمندان بود . و فرزندش سيد شمس الدّين محمد از وى روايت مىكرد . او خود از سيد بدر الدّين حسن بن نجم الدّين بن ايوب حسينى ، برخى از طرق استخارهء با تسبيح را به توسط وى از شهيد اول روايت مىكرده است . و دور نيست اين شخص با دانشورى كه ذيلا آورده مىشود يكى بوده باشد . سيد على حسينى مجاور در مشهد مقدس رضوى وى از بزرگان اصحاب ما بوده است . استاد استناد ما در بحار الانوار در آخر باب ثواب گريه بر حضرت سيد الشهداء عليه السّلام حكايتى از وى نقل مىكند كه مشتمل بر ظهور معجزه‌اى است از آن حضرت نسبت به كسى كه ثواب گريستن بر آن حضرت را انكار مىكرده ؛ حكايت خواب آن منكر را بعضى از اصحاب ما به نقل استاد استناد در

--> ( * ) مجالس المؤمنين ؛ قاضى نور اللّه شوشترى . تهران : كتابفروشى اسلاميه ، چاپ سوم ، 1365 ، ج 1 ص 547 .